Met de bruggen in Stalhille en Kortrijk levert ingenieur en ontwerper Laurent Ney het bewijs dat deze opgaven aan waarde winnen als ze ontstaan vanuit een scherpe lezing van de context, er betekenis aan ontlenen en zo mogelijk ook op projecteren; als de constructie niet louter gaat om het tentoon stellen van de eigen elegantie of het geniale van het ingenieurswerk. (...)
Hoewel de vorm op zich ongekend is, doet zij op deze broze plek allerminst vreemd aan. Op natuurlijke wijze neemt de brug een centrale positie in tussen de omliggende gebouwen en legt hun ontstaanslogica bloot. De vertrouwde vorm, met een vlak wegdek en in de hoogte reikende tegengewichten op pijlers, veroordeelt de omliggende bebouwing niet tot de status van een archaïsch relikwie, maar tilt ze in tegendeel met zachte hand de toekomst in: geen bruuske confrontatie tussen nieuw en oud, maar een harmonisch samengaan dat evenmin tot verstening leidt.
Auteur: Jan Mannaerts
