Project 'L'

(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur
(c) Wim Goes Architectuur

Een koppel kunstverzamelaars kocht een royale cottage in Tudorstijl aan de rand van Kortrijk. Het gebouw incarneerde door hen hooggeachte waarden als familiale geborgenheid, privacy, klasse en
traditie. Maar al vrij snel na de aankoop bleek de typologie van het huis zo goed als onverenigbaar met de manier waarop de bewoners erin wilden leven. Ze droomden van aangename, lichte en met de tuin verbonden ruimtes, die de kunstcollectie volledig tot haar recht zouden laten komen. Maar de villa oriënteerde zijn voorgevel zuidwaarts, terwijl de noordelijke achtergevel blind bleef. Ook het centrale trappenhuis was gesloten. Alle ruimtes op de gelijkvloerse verdieping lagen als aparte entiteiten om deze donkere binnenzone heen, waardoor elke verbinding tussen de kamers onderling
ontbrak en het interieur nauwelijks een relatie aanging met de tuin.

Als oplossing bouwde Wim Goes een glazen passage langs de noordelijke achtergevel en brak hij deze gevel op twee strategische plekken open. Zo viel indirect noorderlicht naar binnen op de kunstwerken in de hal en werden nagenoeg alle belendende ruimtes met elkaar verbonden. Tegelijkertijd drong ook de tuin naar binnen. Het verrassingseffect van de ingreep wordt nog versterkt doordat je de woning niet hier betreedt, maar in een voorliggende, meer formele inkomzone. Oud en nieuw botsen – of versmelten – pas later, achter de tweede deur.

De confrontatie was mentaal een harde dobber. Het Engelse landhuis bleek niets meer dan een aan Vlaamse representatienormen aangepast idee. Hoe om te gaan met zo’n uitgangssituatie? Hoe een tuindoorgang vervangen door een nieuwe, naadloos in de authentieke gevel passende raampartij? Wat voor plinten krijgt het opengebroken binnenvolume van het trappenhuis, waarin  historische elementen de boventoon voeren? Wim Goes heeft het niet alleen aangedurfd deze delicate opdracht aan te nemen, hij slaagde er ook nog eens in hem consistent in te vullen. Goes koos voor de raampartij een vormentaal die aansluit bij de representatiestijl, die hij beschouwt als één van de fundamentele basispunten van het gebouw. De nieuwe plinten in de centrale hal zijn geornamenteerd, zodat ze de betekenis van Goes’ ingreep onderschrijven. Als de hal wordt ‘afgeknipt’ bij de passage, worden de hoogte en het uitgesproken profiel van de plinten duidelijk
zichtbaar. Ook de afwerking van de wanden – absorberende structuurverf voor de grote binnenvlakken, weerkaatsende ‘vlakke’ verf voor de dagkanten van ramen en doorgangen – wordt gestuurd vanuit diezelfde zoektocht naar betekenis.

Ten oosten van de achtergevel schiet de nieuwe passage met een knik de tuin in en mondt daar uit in een glazen paviljoen. Aan de westkant volgt de passage de omtrek van de villa om zich op de kop ervan aan te sluiten als een glazen, open eetkamer. Het vloerpatroon loopt er door van het buitenterras tot in de keuken. Van hieruit wordt het zicht op de tuin aangevuld met dat op de achtergevel van de cottage. Afhankelijk van het seizoen opent de eetkamer zich ook echt. Als de terrasdeuren openstaan, wordt buiten binnen en omgekeerd.

Het nieuwe volume werd gebouwd als betrof het een industrieel pand: de hardstenen sokkel bekleedt een vooraf gemonteerd staalskelet, het smalle gangvolume draagt een houten dakraster met een koperbekleding. Materialen die op termijn sporen van de tijd zullen dragen, wisselen af met onaantastbaar glas, dat doorzicht en reflectie combineert. Aansluitend op de nieuwe eetkamer bouwde landschapsarchitect Aldrik Heirman een tuinmuur net binnen de perceelsgrenzen. De muur omarmt de woning tot voorbij het glazen tuinpaviljoen. Omdat tussen de perceelsgrenzen en de metselwand nogal wat bomen groeien, wekt dit moeiteloos de indruk van een eindeloos bos. Bovendien vormt de insluiting door de muur een interessant alternatief voor een hele serie gordijnen om het glasvolume af te schermen.

Caroline Goossens

Architectenbureau: 

Wim Goes Architectuur

Ontwerpers: 

Wim Goes

Taal: 

Nederlands

Land: 

België

Datum ontwerp: 

2002

Datum oplevering: 

2003

Oppervlakte: 

2 735 m²

Studiebureaus: 

Babel CVBA

Trefwoorden: 

Corporate partners

Retail Estates

Cultural partners

hier niet aan komen aub