Het Begijnhof in Hasselt heeft een nieuwe, publieke bestemming gekregen. Wat tot recent een verstild stadseiland was, werd de afgelopen jaren gerenoveerd tot een groene en bruisende ontmoetingsplek. Het ontwerp houdt rekening met de specifieke schaal en de historische gelaagdheid van de plek, inclusief de sporen van het oorlogsverleden. In plaats van historische reconstructies is gekozen voor een hedendaagse benadering, waarbij de ommuurde site nu toegang geeft tot een plek voor erfgoed, natuur, kunst en onderwijs.
De heringerichte tuin vormt het hart van het vernieuwde begijnhof. Een watervlak duidt de contouren aan van de voormalige, gebombardeerde kerk en creëert een rustige zone te midden van de stad. Nieuwe paden verbinden de tuin met omliggende programma’s zoals Z33, de stadsbibliotheek en het Jenevermuseum, en verankeren zo de site opnieuw in het stedelijk weefsel. Als verticaal contrapunt rijst een slanke belvedère toren op. De toren, die de hoogte van de verdwenen kerk evenaart, dient als een nieuw stedelijk baken - een symbool van de publieke roeping die de site opnieuw in de skyline verankert.
Met hun herstelde kamerstructuur huisvesten de begijnhofhuizen nu sobere woon- en werkplekken voor architectuurstudenten. Grote, meubelachtige ingrepen lossen hedendaagse noden op met respect voor de historische ziel van elke woning. Zo balanceert het ontwerp elegant tussen de nieuwe, publieke universiteitsfunctie en het intieme karakter van de historische huisjes. Het is een visie die verloren lagen herstelt en tegelijk vooruit kijkt, met een sterke focus op het hergebruik van traditionele, op de site gevonden materialen.
