Het achttiende-eeuwse begijnhof, dat zwaar werd getroffen door WOII, krijgt een nieuwe toekomst. Een nieuw toegevoegde toren verwijst met zijn hoogte naar de verdwenen kerk van het begijnhof. Meer dan een observatieplek is de toren een herkenningspunt in de stad en een wegwijzer voor bezoekers. Wie de toren volgt, komt uit op een groene publieke ruimte die zich ontvouwt rond het grondplan van de voormalige kerk.
In plaats van een reconstructie werd bewust gekozen voor renovatie en herbestemming. Waar mogelijk werd hersteld of vernieuwd, steeds met het oog op het versterken van ruimte en gebruik. Binnen de contouren van de oorspronkelijk kerk kwam een spiegelende waterpartij dat de historische plek op een ingetogen manier eert en ruimte biedt voor rust en reflectie. De kleine begijnhuizen huisvesten de masteropleiding architectuur van de universiteit. In hun nieuwe rol bieden ze werkruimtes voor architectuurstudenten en medewerkers.
Naast les- en werkplekken biedt de campus ook studio’s voor gastprofessoren en residenten, evenals een tentoonstellingsruimte met een bijhorend cultureel programma.
Het materiaalgebruik versterkt de herkenbaarheid en verankering in het stadsweefsel. De architecten kozen materialen die al aanwezig waren op de site en omgeving. Eikenhout in het interieur, paarse baksteen en ornamenten in blauwe hardsteen brengen verleden en heden samen in een harmonieus geheel.
Door zijn centrale ligging verstrekt het vernieuwde Begijnhof de verbinding met omliggende culturele en publieke plekken. Zo groeit het project uit tot een open campus waar erfgoed, onderwijs en stedelijk leven elkaar versterken.
