Woning Huik

Op een klein, ingesloten en onregelmatig perceel met een geknikte rooilijn hebben architecten de vylder vinck taillieu een complexe woning-met-B&B gebouwd die van het probleem van een verticale organisatie op een kleine oppervlakte een oplossing maakt. Op de beproefde manier worden de samenstellende delen van het gebouw afzonderlijk gearticuleerd maar toch niet gescheiden. Het gelijkvloers met de ingang tot de B&B en de woning is een open ruimte over het hele complex, aanvankelijk bedoeld als garage maar ingericht als een werkruimte. Op de eerste verdieping zijn er twee gastenkamers met achteraan een terras. Op deze twee lagen is een woning gebouwd op de brede helft van het perceel waarvan de dakverdieping als een afzonderlijk huisje boven de bakstenen straatgevel uitsteekt. Achter die straatgevel bevindt zich op het tweede, smalste deel van het gebouw een terrastuin met twee bomen waarvan de kruin tot boven de straat/tuingevel reikt. Achter in de woning verbinden een wenteltrap en traphal de verschillende verdiepingen: eetkamer en keuken op 2, slaap- en badkamer op 3, een kinderkamer, bureau en muziekkamer op 4, en een zit- en leefkamer met terras op 5. De traphal en draaitrap binnen in de woning en de omsloten terrastuin, gecombineerd met de indeling van de binnenruimtes, creëren op een kleine oppervlakte een maximale, bijzonder ingewikkelde ruimte. Tussenruimtes en hoeken zonder een welbepaalde functie zijn evenzeer of méér aanwezig en even belangrijk als de tafel of het bed. De looplijnen, de zichtlijnen, een aantal constructieve elementen en de bomen wijzen tezelfdertijd verschillende en elkaar kruisende richtingen aan. Het huis heeft daardoor geen midden, geen centrum waar de beweging vanzelf stilvalt. Elke plek raakt aan andere plekken, hier en elders. Binnen en buiten vormen nergens een harde tegenstelling, elke plek is een mengsel van beide.

Deze tekst is gebaseerd op een artikel van Ward Verbakel, dat werd gepubliceerd in het Architectuurboek Vlaanderen N°12. Architectuur op maat.