Uitbreiding tweewoonst Leefdaal

(...) In de vernieuwbouw van een vrijstaand negentiende-eeuws herenhuis, gerealiseerd door architecten de vylder vinck taillieu in Leefdaal, werd dat type geveloppervlak juist geïmiteerd: een bestaande bakstenen gevel werd met ruittegels beschilderd. Hier overheerst niet één constructieve ingreep, maar barst een spel van details los. Het doodgewone kantelt en verschuift. Net als in een mikadospel wordt de bezoeker uitgenodigd om de spelelementen zelf op te rapen. In het aangebouwde volume, waarin opnieuw een keuken vervat zit, duikt nooit een uitleggerig embleem op. Hier primeert de plotse revelatie. De onderlaag waarop het nieuwe volume werd geënt, bestaat uit betonblokken, gekleurde buizen en strakke balken. Twee sokkels versmelten tot een hoektrap. De opeenstapeling van ronde en hoekige elementen – ‘Hoe blijft dat toch liggen?’ – injecteert deze onderlegger met een dynamiek. De hele uitbreiding verschijnt daardoor als een podiuminstallatie die ooit aanrolde, zich nestelde in een hoekruimte, maar wel nog zou kunnen doorrollen. Via dat kinetisch ongeduld wordt een spanning tussen herkenning en vervreemding aangezwengeld. Zo lonkt de aanbouw naar het negentiende-eeuwse hoofdvolume, want de oppervlakte en het volume van de oude portiek bleven gehandhaafd. Ook de fijn geciseleerde ribstructuur die het glasoppervlak ritmeert, lijkt ontsproten aan het brein van een negentiende-eeuwse ingenieur. (...)

Rajesh Heynickx - Fragment uit het Architectuurboek Vlaanderen N°13. Dit is een mosterdfabriek