Museum Texture

noAarchitecten vormt in Kortrijk een onderkomen en vrij banale stapelplaats voor vlasgaren uit 1912 om tot het hedendaagse Museum Texture. Waar aangewezen borduurden de architecten verder op boeiende bestaande elementen, daarbij sterk aangemoedigd door het krappe bouwbudget. Indien nodig maakten de architecten een steviger architecturaal gebaar, zoals de gouden kroon die de eenvoudige loods een meer monumentale stedelijke uitdrukking geeft. Dat goud is een toespeling op de golden river die de Leie was met het vlas erin. Plots overwint het museum moeiteloos de banale asfaltvlakte die haar scheidt van de rivier en wordt de onopvallende loods een landmark met een gouden dak als billboard.

Deze tekst is gebaseerd op een artikel van Sofie De Caigny, dat werd gepubliceerd in het Architectuurboek Vlaanderen N°12. Architectuur op maat.