In 1953 studeerde De Bruyne af als binnenhuisarchitect aan Sint-Lucas Brussel. In 1955, 1956 en 1957 nam hij deel aan de Salons van het Moderne Sociale Meubel in Gent. In 1958 ontving hij het “Gouden Kenteken”. Tijdens de Internationale Meubelwedstrijd van Cantu (Italië) kreeg hij internationaal erkenning.
Het vroege werk wordt voornamelijk getypeerd door de overtuiging dat meubels, naast het hebben van esthetische waarde, tevens verkoopbaar moeten zijn en dus door iedereen moeten kunnen aangekocht worden.
Tijdens de tweede helft van de jaren 1970 stelde het Belgische design niet echt veel meer voor. Er was nauwelijks nog een industrie. De meubelfabrikanten die bleven vasthangen aan het functionalisme gingen failliet. Gelukkig bevestigen uitzonderingen de regel. Pieter De Bruyne was er zo een. Hij werkte toen niet meer voor de industrie, maar ontwierp unieke stukken. Het zijn echte mijlpalen. Hij mag terecht een postmodernist avant la lettre genoemd worden.