Woning Sabine

Een project van Jan Demuynck architecten in Vilvoorde.

Het vrijstaande huis is geplaatst op een vijfhoekig terrein, vlak aan de weg. De woning fungeert als eengezinswoning en laat zich beschrijven als een betonnen doos naast de tradionele woning uit de jaren ’50-’60. De doorgang van de moderne villa vleit zich schaamteloos tegen de klassieke woning aan waardoor de twee contrasterende woningen haast kunnen worden omschreven als één geheel. Ze hebben elkaar nodig om beiden tot hun recht te kunnen komen.

De woning oogt op een eerste zicht verticaal langs de straatzijde, maar wanneer men de smalle doorgang, tussen beide woningen door, bewandeld, merkt men al snel op dat de woning eerder horizontaal ontworpen is en zo de lengte van de doorgang volledig benut. Op deze manier lost de woning ook het kleine hoogteverschil op tussen de weg en de achterliggende tuin. Eenmaal aan de achterzijde van het huis ontdekt men de vierkante tuin die doorzicht biedt naar het landelijke landschap. Dit is mede het enige punt waar men het achterliggende landschap kan bekijken, aangezien de blinde achtergevel hier geen zicht op toelaat van binnen uit.

De gevels zijn aanzienlijk verschillend van elkaar. Zo bestaat de verticale voorgevel uit eenvoudige, witgeschilderde prefab stenen, eveneens als de horizontale westgevel. Alleen werd deze laatste bepleisterd om de isolatie van de woning te bevorderen. De achtergevel verschilt niet van de rest door zijn materiaalgebruik maar wel door zijn zwarte kleur. Het meest opmerkelijke is de oostgevel, die volledig werd opgedeeld in raamvlakken. De grootste functie van deze gevel is om integraal licht binnen te brengen. Dit is mogelijk voor de complete woning aangezien de breedte ervan slechts enkele meters bedraagt en de verschillende ruimten boven elkaar zijn gepositioneerd in plaats van naast elkaar. Hier ligt dan ook de kwaliteit van het ontwerp: het huis krijgt een extra dimensie doordat de binnenbouw van buitenaf volledig zichtbaar wordt. Het grote contrast ontstaat met de drie andere gevels die, op uitzondering van een kelderraampje of een buitendeur, blinde gevels zijn en een gesloten indruk geven van de woning. Opmerkelijk is ook de westelijke oriëntatie van de glaspartij om privacy te verzekeren.

Het resultaat is geen grootse architectuur, maar laat zien dat ook op deze manier een lichte en functionele moderne woning mogelijk is. Met enige pretentie wringt het zich in het omliggende landschap waarbij het grootste contrast wordt gevormd met de buren. Toch kan men het evenzeer als een klassieke woning interpreteren die, net als andere huizen in de straat, mooi in het rijtje staat.


Bron: deze projectbeschrijving is gebaseerd op de projecttekst van de architecten en een architectuurtekst van Sabine Tonet (3de bachelor architectuur van de Artesis Hogeschool).